Michelangelo Merisi da Caravaggio (1571 – 1610)

Urodzony we wrześniu 1571 r. w Mediolanie artysta Michelangelo Merisi, bardziej znany jako Caravaggio, uznawany jest za jednego z najbardziej wpływowych malarzy w historii sztuki. Jego obrazy łączyły w sobie nowy rodzaj realistycznej obserwacji stanu człowieka – zarówno fizycznego, jak i emocjonalnego – oraz teatralne wykorzystanie światłocienia, który dodawał jego pracom dramatyzmu. Był archetypem artysty-buntownika, wiodącego awanturnicze życie. W maju 1606 r., odnoszący sukcesy w Rzymie Caravaggio podczas jednej z wielu utarczek, w jakich brał udział, zabił w pojedynku mężczyznę imieniem Ranuccio Tomassoni. Papież pośpiesznie wydał na niego wyrok bando capitale, kary śmierci. Obawiając się o swe życie, Caravaggio zbiegł do Neapolu, znajdującego się poza jurysdykcją Rzymu. Po zaledwie kilku miesiącach, mimo że czas spędzony w Neapolu zaowocował kilkoma istotnymi zleceniami od różnych kościołów, Caravaggio udał się na Maltę – siedzibę Zakonu Rycerskiego Świętego Jana z Jerozolimy. Statek, którym podróżował  artysta przybił do maltańskiego portu 12 lipca 1607 r. Caravaggio udał się na Maltę zachęcony pogłoskami, że Zakon poszukuje artysty na stanowisko nadwornego malarza. 14 lipca 1608 r., po roku spędzonym przez Caravaggia na wyspie, wielki mistrz Alof de Wignacourt przyjął artystę w szeregi Zakonu jako Kawalera w Posłuszeństwie.

Dokumenty wskazują, że wielki mistrz był w pełni świadomy haniebnego czynu Caravaggia, który powinien uniemożliwić artyście wstąpienie do Zakonu. Wielki mistrz uzyskał jednakże wyjątkową zgodę papieską na przyjęcie malarza w szeregi Zakonu. Podczas pobytu na Malcie Caravaggio namalował Ścięcie św. Jana Chciciela oraz Świętego Hieronima piszącego. Oba te dzieła znajdują się w konkatedrze św. Jana. Inne obrazy namalowane przez Caravaggia na Malcie to Śpiący Amor oraz Portret kawalera maltańskiego (brata Antonia Martelliego) – oba dzieła można obecnie zobaczyć w pałacu Pittich we Florencji – oraz Portret Alofa de Wignacourta, prezentowany w paryskim Luwrze.

Ten okres względnego spokoju w życiu Caravaggia nie trwał zbyt długo. Pod koniec sierpnia 1608 r. artysta znów popadł w tarapaty – tym razem powodując zniszczenia w domu brata Prospera Coppiniego, organisty z kościoła św. Jana i raniąc Kawalera Sprawiedliwości, brata Giovanniego Rodomonte Roero, Conte della Vezza. Malarz został aresztowany i osadzony w forcie Saint Angelo. Okryty hańbą i pozbawiony możliwości malowania Caravaggio nie czekał na swój proces – uciekł z fortu i zbiegł z Malty. 1 grudnia 1608 r. kapituła generalna zwołana w oratorium kościoła św. Jana zdecydowała w obliczu arcydzieła Caravaggia, Ścięcia św. Jana Chrzciciela, o wydaleniu artysty z Zakonu „niczym kończyny wstrętnej i zgniłej”.

Święty Hieronim piszący

Ścięcie św. Jana Chrzciciela