web map floor plan

1. Wejście od ulicy Triq Ir Republika

Odwiedzający mogą wejść do kościoła i muzeum przez wejście prowadzące z głównej ulicy Valletty, Triq Ir Republika („ulicy Republiki”). Znajduje się tutaj kasa i obsługa, u której można zasięgnąć pomocy.

2. Kaplica langue Anglo-Bawarii

W kaplicy poświęconej langue Anglo-Bawarii znajdowały się pierwotnie święte relikwie Zakonu. Relikwie przeniesiono do zakrystii z powodu dużej wilgotności panującej w tej kaplicy. Nastawa ołtarzowa przedstawia św. Karola Boromeusza, kardynała arcybiskupa Mediolanu, znanego reformatora wiary katolickiej, który przedstawiany jest Dziewicy Maryi.

Prace nad ozdobieniem kaplicy rozpoczęły się na początku XVII w. Ich wykonanie zlecił Raymundo de Vere, baliw Majorki, który pozostawił na ten cel środki finansowe w swoim testamencie z 1598 r. Na fryzie widnieje inskrypcja informująca o jego darowiżnie, a nad gzymsem umieszczono jego herb. Brązowa bramka zamontowana na marmurowej balustradzie znajdowała się niegdyś w kaplicy Matki Bożej z Filerimos. Zastąpiono ją jednak bramką wykonaną ze srebra.

Nastawy zaprojektowano tak, by pomieściły dwie szkatuły zawierające relikwie świętych. Reprezentujący typowy styl późnego baroku ołtarz zamontowano w 1739 r. W stole ołtarzowym umieszczono szczątki św. Klemensa, podarowane kościołowi w 1669 r. przez brata Vincenza Rospigliosiego. Na ołtarzu znajduje się także pozłacany brązowy krucyfiks wykonany w pracowni Alessandra Algardiego, słynnego rzeźbiarza rzymskiego.

W kaplicy znajduje się tylko jeden grobowiec, w którym spoczywa zmarły w 1687 r. brat Francois Collongue de Foresta.

3. Kaplica langue Prowansji

Kaplica langue Prowansji poświęcona jest św. Michałowi Archaniołowi. Kamienna nastawa ołtarzowa pochodzi z lat 40. XVII w. i jest jednym z najstarszych ołtarzy w kościele. Zaprojektowano ją w stylu typowym dla XVII-wiecznego baroku – pozłacana kamienna nastawa obejmuje dwie spiralne kolumny umieszczone po obu stronach ołtarza, przypominające kolumny zaprojektowane przez Berniniego w latach 30. XVII w do podtrzymywania baldachimu w bazylice św. Piotra. Obraz ołtarzowy przedstawiający Św. Archanioła Michała stanowi przykład nowej ikonografii, w jakiej św. Michał przedstawiany był po reformacji. Obraz mieszczący się w lunecie przedstawia Objawienie św. Michała na górze Gargano.

Pomniki grobowe z tej kaplicy należą do wielkiego mistrza Antoine’a de Paule’a, sprawującego funkcję w latach 1623-1636, oraz wielkiego mistrza Jeana Lascarisa Castellara, którego kadencja obejmowała lata 1636-1657. Na środku kopuły widnieje herb wielkiego mistrza La Cassiere, a cesarska korona otoczona przez fleurs-de-lys symbolizuje kawalerów francuskich z langue Prowansji.

4. Kaplica langue Francji

Kaplica ta poświęcona jest św. Pawłowi Apostołowi. Zgodnie z inskrypcjami na fryzie i gzymsie, kaplicę udekorowano po raz pierwszy w 1614 r. za kadencji francuskiego wielkiego mistrza Alofa de Wignacourta. W latach 1663-1668 wykonano rzeźby na ścianach i zamontowano nowy ołtarz. Obraz ołtarzowy to dzieło Mattii Pretiego Nawrócenie św. Pawła, którego wykonanie zlecono artyście w 1668 r. W lunetach widnieją obrazy Rozbicia statku św. Pawła na Malcie oraz Ścięcie św. Pawła w Rzymie autorstwa anonimowego artysty. Kaplica ozdobiona jest licznymi pozłacanymi reliefami z motywem fleur-de-lys, symbolu korony francuskiej.

W 1838 r. wystrój kaplicy zmieniono w związku z ruchem mającym na celu przekształcenie sztuki chrześcijańskiej. Rzeźbienia na ścianach zostały uproszczone, by pomieścić wśród motywów lilii prostą koronę i ośmioramienny krzyż. Ołtarz zastąpiono prostszą, bardziej elegancką wersją z białego marmuru. W kaplicy znajdują się cztery pomniki grobowe – wicehrabiego Beaujolais, brata króla Francuzów Ludwika Filipa I; wielkiego mistrza Adriena de Wignacourta; wielkiego mistrza brata Emmanuela de Rohana oraz markiza de Wignacourta.

5. Kaplica langue Włoch

Kaplica langue Włoch poświęcona jest św. Katarzynie Aleksandryjskiej, patronce kawalerów włoskich. Dekoracje w kaplicy wykonano na koszt brata Francesca Sylosa, ambasadora wicekróla Sycylii i komtura Palermo oraz Agrigento. Ściany ozdobiono na przemian koronami cesarskimi i magisterialnymi, ośmioramiennym krzyżem Zakonu, dwugłowym orłem Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a także monogramem „RC”, symbolizującym świetność kadencji wielkiego mistrza Raphaela Cotonera. Ołtarz i nastawa powstały w 1733 r. Zaprojektował je Romano Carapecchia (1666-1738). W ołtarzu tym przechowywane są relikwie św. Eufemii z Chalcedonu. Posągi św. Katarzyny oraz św. Aleksandry spoczywają na dużych kroksztynach umieszczonych po obu stronach ołtarza.

Obraz ołtarzowy, namalowany przez Mattię Pretiego ok. 1670 r., przedstawia Mistyczne zaślubiny św. Katarzyny. W lunetach umieszczone są obrazy anonimowego artysty z połowy XVII w. – Św. Katarzyna dyskutująca z uczonymi oraz Męczeństwo św. Katarzyny. Pod lunetami znajdowały się dwa obrazy boczne – Maria Magdalena pokutująca nieznanego artysty oraz Św. Hieronim autorstwa Caravaggia, który pierwotnie wisiał naprzeciwko pierwszego dzieła. Oba obrazy pochodziły z kolekcji brata Ippolita Malaspiny, znamienitego członka Zakonu, który podarował dzieła na rzecz kościoła św. Jana po swojej śmierci w 1624 r. Oryginalny Św. Hieronim przechowywany jest obecnie w oratorium.

6. Korytarz

Korytarz prowadzi z wejścia od ulicy Triq Ir Republika do nawy głównej.

7. Kaplica langue Niemiec

Langue Niemiec obejmował przeoraty Austrii, Norwegii, Szwecji, Danii, Szwajcarii, Polski, Węgier, Alzacji oraz Holandii. Zdobienie kaplicy rozpoczęło się w 1664 r. od wyrzeźbienia w ścianach misternego wzoru dwugłowego orła uznawanego za symbol langue Niemiec.

Fundatorzy tej kaplicy to m.in. brat Christian von Osterhausen, który rozpoczął jej zdobienie, baron brat Wolfgang von Guttenberg oraz brat Francis de Sonnemberg, przeor Węgier. W ścianach wyryto również herby wielkiego mistrza Ramona Perellosa y Roccafula oraz arcybiskupa księcia Salzburga, Johna Ernesta von Thuna.

8. Przejście do zakrystii

Korytarz prowadzący z nawy głównej do zakrystii.

9. Zakrystia

Główną zakrystię kościoła św. Jana zbudowano w 1598 r. Odrestaurowanie jej wnętrza w 1758 r. było darem wielkiego mistrza Pinta (1741-1773).

10. Nawa główna

Dość dużą, prostokątną nawę wieńczy imponujące sklepienie beczkowe, wspierane przez kaplice boczne zlokalizowane po obu jej stronach. Przez kilka lat wygląd nawy był skromny, w duchu zachowanej do dzisiaj fasady kościoła. W wyniku kontrreformacji wnętrze zostało jednak bogato ozdobione w obowiązującym w XVII w. stylu barokowym. Pełen przesady i przepychu styl sprawił, że nie brakowało materiału do pracy dla artystów. Duże projekty zdobnicze zrealizowano w drugiej połowie XVII w. za kadencji wielkiego mistrza Nicholasa Cotonera, który wspierał koncepcję upiększania kościoła. Kaplice boczne zostały przypisane konkretnym langues zgodnie z ich hierarchią. Entuzjastyczne podejście kawalerów do zdobienia przypisanych im kaplic spowodowało przekształcenie wnętrza kościoła w unikatowy przykład sztuki barokowej.

W ramach szeroko zakrojonego programu ozdabiania do kościoła trafiło wiele dzieł sztuki. Wszyscy wielcy mistrzowie czerpali dumę ze swojego kościoła zakonnego i składali na jego rzecz drogocenne dary. Na niektórych elementach kościoła widoczne są herby arystokratycznych rodów, z których pochodzili darczyńcy należący do Zakonu św. Jana.

Obok udekorowania sklepienia, najważniejszym elementem, który zmienił kościół w arcydzieło barokowego splendoru, było wykonanie rytów na ścianach. Puste ściany nawy i kaplic pokryto misternymi płaskorzeźbami przedstawiającymi motywy charakterystyczne dla epoki baroku, tworząc w ten sposób kompozycję bogato złoconych ornamentów roślinnych, kwiatów, aniołów i wszelkiego rodzaju symboli zwycięstwa. Pilastry wspierające nawę główną wyłożono najlepszej jakości zielonym marmurem, a na ich szczytach umieszczono herb wielkiego mistrza Nicholasa Cotonera.

11. Prezbiterium i ołtarz główny

To centralny punkt kościoła, w którym zlokalizowany jest ołtarz główny. Miejsce to zdobią dary wielkich mistrzów i kawalerów zakonnych. W prezbiterium dokonano zmian zgodnie z reformami Soboru Trydenckiego dotyczącymi liturgii, m.in. podwyższono ołtarz główny tak, by był widoczny przez wszystkich zgromadzonych w kościele. W 1703 r. w apsydzie zamontowano dużą marmurową rzeźbę autorstwa Giuseppe Mazzuoliego przedstawiającą Jana Chrzciciela udzielającego chrztu Jezusowi. Ołtarz główny, stanowiący centralny element prezbiterium, to wykonane z rzadkich marmurów arcydzieło, podarowane na rzecz kościoła przez wielkiego mistrza Carafę w roku 1685. Na frezie ciągnącym się wzdłuż ołtarza widnieją symbole czterech ewangelistów, najważniejsze atrybuty św. Piotra oraz księga i miecz, będące atrybutami św. Pawła. Motyw centralny to Ostatnia Wieczerza wykonana ze złoconego brązu z elementami z lapis lazuli.

Srebrna lampka stojąca w prezbiterium to prawdziwa perełka podarowana na rzecz kościoła przez brata Vincenza Rospigliosiego w 1669 r. Ekstrawagancka estetyka tego miejsca stanowi przykład stylu barokowego oraz świadectwo bogactwa kawalerów Zakonu w XVII w.

12. Kaplica Matki Bożej z Filerimos

Pierwsza kaplica od południowej strony kościoła poświęcona była Dziewicy Maryi. Była również jedną z pierwszych kaplic, która otrzymała konkretne wezwanie. W kaplicy mieściła się ikona Dziewicy z Filerimos, którą kawalerowie zakonni przywieźli ze sobą z Rodos. Wierzono, że ikona ma moc cudotwórczą. Otoczona była dużą czcią – zwłaszcza przed walką kawalerowie gromadzili się przed obrazem, by modlić się o wstawiennictwo Dziewicy Maryi. Powracający zwycięsko kawalerowie gromadzili się w kaplicy ponownie, by podziękować Dziewicy za wsparcie i złożyć jej w ofierze klucze do podbitej twierdzy. W kaplicy wciąż znajdują się klucze do twierdz z Lepanto, Passavas, Hammamet oraz Patras. Gdy wojska napoleońskie zajęły Maltę w 1798 r., wielki mistrz Ferdinand von Hompesch opuścił wyspę, zabierając ze sobą obraz. Ikona trafiła następnie do Sankt Petersburga i przez kilkadziesiąt lat jej losy były nieznane. Odnalazła się w Czarnogórze, gdzie prezentowana jest obecnie w zbiorach tamtejszego Muzeum Sztuk Pięknych.

Znajdująca się aktualnie w kaplicy ikona przedstawia Dziewicę z Lanciano, znaną też jako Dziewicę Carafy. Ikona stanowi element nastawy ołtarzowej wykonanej z marmuru za kadencji wielkiego mistrza Jeana Paula Lascarisa Castellara, którego herb widnieje nad ołtarzem. Prezbiterium kaplicy odgrodzone jest srebrną bramą zamontowaną w 1752 r. Ściany stopniowo pokrywano reliefami w latach 1645-1660. Płaskorzeźby przedstawiają motywy o głębokiej symbolice odnoszące się do Niepokalanego Poczęcia oraz atrybuty innych tytułów nadawanych Dziewicy Maryi. Pośród darczyńców kaplicy występuje wielu znamienitych kawalerów, w tym brat Tommaso Hozzes i brat Flaminio Balbiano.

13. Kaplica langue Owernii

Kaplica langue Owernii poświęcona jest św. Sebastianowi, którego wizerunek widnieje również na obrazie ołtarzowym nieznanego autora. Na obrazie widoczne jest zainteresowanie artysty połączeniem tradycji manierystycznej z techniką chiaroscuro wprowadzoną przez Caravaggia. Obrazy umieszczone w lunetach przedstawiają sceny z życia św. Sebastiana. Nastawa ołtarzowa ze spiralnymi kolumnami to element wczesnych obiektów zamontowanych w kościele w pierwszych dekadach XVII wieku.

Na ścianach kaplicy widnieją rzeźbione girlandy kwiatów, symbolizujące majętność Zakonu. Delfin w koronie to z kolei symbol langue Owernii. Dekoracje w kaplicy wykonano na koszt brata Jeana de la Baume’a de Foursata. Inskrypcja na fryzie datowana na rok 1667 informuje o jego wielkiej czci dladla tej kaplicy.

Jedynym wielkim mistrzem pochowanym w tej kaplicy jest brat Annet de Clermont de Chattes Gessan, pamiętany ze względu na swoje dokonania militarne podczas kilku starć z Turkami.

14. Kaplica langue Aragonii

Langue Aragonii, którego patronem był św. Jerzy, obejmował przeoraty Katalonii i Nawarry. To jedna z najbardziej bogato zdobionych kaplic w kościele. Autorem obrazu ołtarzowego, Św. Jerzego na koniu, jest Mattia Preti. Spod jego pędzla wyszły również obrazy boczne – Św. Franciszek Ksawery i Św. Firmin – a także malowidła w lunetach – Św. Wawrzyniec spotyka papieża Sykstusa II na jego drodze do męczeństwa i Męczeństwo św. Wawrzyńca. Marmurowy ołtarz i jego otoczenie zmodyfikowano w XVIII w. za kadencji wielkiego mistrza Ramona Despuiga. Jego wizerunek widnieje u podstawy marmurowych kolumn.

W kaplicy pochowano czterech wielkich mistrzów. W pomnikach zlokalizowanych w pobliżu ołtarza spoczywa wielki mistrz Martin de Redin, którego kadencja trwała od 1657 do 1660, oraz wielki mistrz Raphael Cotoner, rządzący Zakonem w latach 1660-1663. Następcą wielkiego mistrza Raphaela Cotonera był jego brat Nicholas, którego grobowiec również znajduje się w tej kaplicy. Ostatni pomnik należy do wielkiego mistrza Perellosa Y Roccafula, który sprawował władzę w latach 1697-1720.

Kapica wzbogaciła się ważne relikwie przywiezione na Maltę przez kawalerów Zakonu, m.in. ręka św. Jerzego, ręka św. Wincentego Ferreriusza, relikwia z Krzyża Świętego oraz ciało św. Fidelisa, męczennika, przechowywane w ołtarzu kaplicy.

15. Przejście do księgarni

W korytarzu prowadzącym do księgarni znajdują się kolejne marmurowe grobowce. Pośród wielu znamienitych osób pochowano tutaj brata Jacquesa de Virieu-Pupetières, który zmarł w 1608 r. Jego marmurowy grobowiec jest najstarszym tego typu pomnikiem w kościele.

16. Kaplica langue Kastylii, Leon i Portugalii

Kaplica langue Kastylii, Leon i Portugalii poświęcona jest patronowi Hiszpanii, św. Jakubowi. Wykonanie płaskorzeźb i złoceń zlecono w 1661 r. Główny obraz ołtarzowy – Św. Jakub Większy – to dzieło Mattii Pretiego. Wąska paleta barw obejmuje głównie kolory ziemi, a doskonałe kreślarstwo czyni obraz arcydziełem sztuki barokowej. W lunetach znajdują są obrazy Św. Jakub Pogromca Maurów, Św. Jakub i Dziewica na kolumnie oraz Św. Jakub Większy – wszystkie pędzla Pretiego.

W kaplicy pochowano dwóch wielkich mistrzów. Bliżej ołtarza znajduje się pomnik grobowy autorstwa florenckiego rzeźbiarza Massimiliana Soldani Benziego, w którym spoczywa portugalski wielki mistrz Anton Manoel de Vilhena, sprawujący rządy w latach 1722-1736. Drugi pomnik upamiętnia wielkiego mistrza Pinta de Fonsecę, który sprawował władzę w latach 1742-1773.

17. Przejście do oratorium

Korytarz prowadzący z nawy głównej do oratorium.

18. Oratorium

Oratorium znajduje się w dużym prostokątnym pomieszczeniu wybudowanym między 1602 a 1605 rokiem za kadencji wielkiego mistrza Alofa de Wignacourta. Komnatę tę poświęcono Męczeństwu św. Jana Chrzciciela. Służyła ona nowicjuszom jako miejsce modlitwy. Z oratorium korzystała także konfraternia della Misericordia. W 1607 r. Michelangelo Merisi da Caravaggio otrzymał zlecenie namalowania obrazu ołtarzowego przedstawiającego Ścięcie św. Jana Chrzciciela. W oratorium wisi także inne arcydzieło Caravaggia, Św. Hieronim piszący. Przez wiele lat pomieszczenie to zachowywało swój skromny charakter, pomijając znajdujący się w nim obraz Caravaggia. Widoczne obecnie dekoracje wykonano w latach 1679-1690. Obejmują one złocone rzeźbienia sklepienia i łuku apsydy oraz pozłacane drewniane podniebienie w stylu weneckim, na którym umieszczono trzy sceny z Męki Pańskiej. Malowidła na niższych panelach sklepienia przedstawiają dwóch założycieli Zakonu, a ściany zdobią wizerunki ośmiu innych świętych. Autorem tych malowideł był Mattia Preti. W tym okresie w oratorium zamontowano także ołtarz ozdobiony pozłacanym brązowym tondem autorstwa Cira Ferriego, przedstawiającym ścięcie św. Jana. Sponsorem ołtarza był wielki mistrz Carafa. Pozostałe godne uwagi dzieła sztuki znajdujące się w oratorium obejmują marmurową głowę św. Jana Chrzciciela, której autorstwo przypisywane jest francuskiemu rzeźbiarzowi Pierre’owi Pugetowi, oraz unikatowe XVI-wieczne organy umieszczone na chórze. Misternie inkrustowaną marmurową balustradę oraz marmurowe wyłożenie wnętrza dodano w latach 40. XVIII w.